Het natuurbrandgevaar is het op dit moment code laden... in Arnhem.

Tribals februari

De Stam van Lido is er maar druk mee. Elke maand weer een nieuwe uitdaging in scoutingstijl. Deze keer eentje met ballen.

Hoe begint een Stamavond als je weet dat het flink gaat vriezen? Net als altijd, bakkie doen op de blokhut. Om acht uur komt het programma tot leven: 2 groepjes maken en dan wat vragen oplossen. Gelukkig is de parate kennis over scouting op peil, en worden snel coördinaten gevonden die we in het gele kastje kloppen. Dit gele kastje, ook wel GPS genoemd brengt ons een paar kilometer verderop. We besluiten de fiets te nemen en volgen de pijl op het scherm.

Het kastje brengt ons naar de poorten van Park Sonsbeek. Tsja, maar dan? De man met het plan is snel aanwezig, en hij heeft weer een aantal opdrachten voor ons. Als eerste krijgen we daardoor de volgende coördinaten voor in het gele kastje. Er heen fietsen zal deze keer niet gaan: Beide groepjes krijgen een bal. Het is de bedoeling deze in zo min mogelijk schoten naar het coördinaat te schoppen. Uiteraard is de eer voor het groepje dat de minste schoten nodig heeft. Het groepje dat als tweede eindigt krijgt nog een eervolle vermelding, maar daar blijft het bij: de rest krijgt niets.

Het lijkt een eenvoudige klus, maar schijn bedriegt. De Cracks onder ons komen tot de conclusie dat het geen lederen voetbal is, maar een zwabberend plastic geval. Dat maakt het eerlijk, want iedereen kan even goed overweg met zwabbers. De strijd gaat lange tijd gelijk op, maar enkele “zuivere en tactische schoten” brengen een groepje op voorsprong. De man met de raadsels wordt de man met de rugzak en volgt onze verrichtingen nauwlettend. Maar dan: vijvers!

Vijvers blijken een enorme aantrekkingskracht te hebben op plastic ballen. Met regelmaat vliegen de ballen de vijvers op. Ondanks de lage temperatuur (-11°C) Maken we ons zorgen over de dikte van de korst. Dan blijkt een bal op het ijs weer een aantrekkingskracht te hebben op Ton en die trekt bij het belopen van het ijs weer stammetjes aan. Regelmatig vinden we in het park slingers van mensen bij de vijvers. Het laatste stuk naar het coördinaat komt de grote vijver in zicht. Gaan we over het ijs, links door de waterval of rechts via de omweg? Tijd genoeg, en veiligheid voor alles: strak 10 uur bereiken we het eindpunt.

De man met de rugzak transformeert in de man met de catering! Koffie, thee en appelflapjes komen tevoorschijn en spoedig verorberen wij al dat lekkers. Smakelijk einde!

Maar,
ik vind het volgende programma toch beter.

Dit bericht is geplaatst in Programma en getagd, , . Bookmark de permalink.

Zoek op de site!

Volg onze Tweets!