Het natuurbrandgevaar is het op dit moment code laden... in Arnhem.

Fluitkoord 2011: Een hel op de Veluwe

Hij zit er weer op! Het fluitkoord 2011, 24 uur hiken door de Veluwe en allerlei plaatsjes ten noorden van Arnhem met volledige bepakking.

Het principe van het fluitkoord is dat je naast een hike van 24 uur, ook een opdracht uitvoert waarmee je je inzet voor de groep. Een voorbeeldopdracht is het op papier organiseren van de Jotihunt, het opzetten van de Ducktales (houd de site in de gaten hieromtrent!) of het organiseren van een groot Lidofeest. Als je de hike uit hebt gelopen en je ook voldoende hebt ingezet met de opdracht, dan ontvang je het felbegeerde fluitkoord en het recht om deze te dragen. Ook mag je, als je het fluitkoord behaald hebt, het fluitkoord organiseren voor andere mensen.

Speciaal voor jullie, nu Bob van de organisatie en Bas van de deelnemers aan het woord over het fluitkoord. Klik op “Lees Verder” voor het hele verhaal!

Van de organisatie

Een hoop stress, regelwerk en drukke avonden voorafgaand aan het fluitkoord 2011, maar dan is het toch zover. Op laatste moment nog stress omdat Derk vergeten was het routeboekje mee te nemen. Maar gelukkig hadden we nog extra kopietjes liggen. Vrijdagavond gingen we dan toch starten, en om 18:45 was de hele blokhut vol met pivo’s, explorers en Lydia, terwijl ondertussen nog een hopman van de oude stempel langskwam en hevig geïnteresseerd was hoe de hedendaagse Lido groep zich had ontwikkeld.

Maar dan was het toch 19:00 uur en kwam de eerst groep binnendruipen. Ze kregen het routeboekje uitgereikt en de extra zeiltjes en kaarthoekmeter met kaart. Ze konden vertrekken. De eerste shift vertrok om 19:00 en vanwege enige vertragingen omdat er weer eens spullen waren vergeten vertrok de tweede shift om kwart voor 8 en begon na enig verkeerd rijden van ondergetekende om half negen aan de hike.

Maar dan toch, Fluitkoord 2011 was begonnen. Vertrekkend vanuit Zweefvliegveld Terlet gingen ze richting Eerbeek. Ondertussen ging ik gezamenlijk met de medeorganisatoren Derk en Martijn richting Loenen om de slaapplek veilig te stellen en de lokale frietkraam te overvallen.

Na hevig genieten van een lekkere snack besloten we om richting eerste post te vertrekken, maar we kregen al een telefoontje dat wij 2 afvallers hadden te betreuren. Gelukkig was dit wel snel opgepakt en kon de route verder. Daarna volgde een quiz die voltooid moest worden die kennelijk toch enigszins tegenviel… niemand had genoeg quizvragen goed. Zonde, hadden ze alles goed gehad dan zou de organisatie hun onderkomen regelen maar helaas.

De groepen die wij tegenkwamen bij de eerste post zagen er nog lekker fris uit maar dit ging snel veranderen. Nadat de groepen overal net te laat aankwamen bij alle snackbarren om nog lekker te kunnen eten kwam de eerste groep om kwart over 1 op de slaapplek in Loenen aan. Hierna vertrok Martijn naar huis, bleven Derk en ik achter en konden we wachten op beide groepen op het labelterrein de vrijersberg alwaar ze konden genieten van een bekertje koffie/thee en een broodje knakworst. Voor de vega’s was er een tosti. Hierna konden ze lekker onder hun zelfgemaakte onderkomens gaan liggen en genieten van een goede en relatief warme nachtrust. Om half zeven ging de wekker en werd iedereen uit zijn bed getrild. Met de snelheid waarom Lido bekend staat werd alles afgebroken en klaargemaakt voor vertrek (oftewel tergend traag).

Maar de eerste groep kon toch om kwart over 8 vertrekken naar het beginpunt van deze dag. Er was toch al  iets meer dan 12 uur van de hike voorbij en nu kwam alleen nog maar lopen. De eerste hint was bij de watervallen een zalm. En de uitleg was “gedraag je als deze vis”. Typisch lido kennende vonden zij dat het verhaal dat een zalm stroomopwaarts zwemt erg ongeloofwaardig en ze besloten dan ook om hun tocht met een kleine 6 km te verlengen door het water stroomafwaarts te volgen in plaats van stroomopwaarts. Dapper? Zeker! Slim? Niet bepaald… Ondertussen had de organisatie het ook zwaar want de lokale koffiecorner was nog niet open en het was toch naar om in een warme auto te wachten totdat deze openging.

Gelukkig besloten we toch om met onze handen over ons hart te strijken, wat te drinken te regelen voor iedereen en deze naar de post aan het einde van de waterval te brengen. Toen de groepen hier aankwamen merkten we toch dat de groepjes niet meer zo lief en zo enthousiast waren als aan het begin. Ach, gelukkig waren ze bijna over de helft.

Vanaf hier konden wij helaas niet meer bij onze groepen komen aangezien zij nu vol over de Veluwe gingen en we konden ze pas weer meeten bij de brandtoren op het Roozendaalsche veld.

Hier zagen we niks meer van de vrolijke groep die 18 uur daarvoor nog bestond. Blaren, emoties en ga zo maar verder. Toch pakten ze het weer snel op en wij besloten om nogmaals met onze handen over ons hart te strijken en de route in te korten met zo’n 10 km. (we kwamen ook tijd tekort)

Hierna zette ik Derk op de trein en mocht ik afvallers oppikken. De blaren waren ondertussen zo groot als koffiebekertjes geworden onder de voeten van een niet nader te noemen Pivo, en een explo besloot dat de warmte van de auto ook wel erg beviel (Dat, en de explo stond ook te wankelen op haar benen)

De rest van de groep had hierna vanaf de Emmapyramide nog een 2 uur om het clubhuis van Lido te bereiken. Helaas was de motivatie van een groot deel van de groep dusdanig gezakt dat dit er helaas steeds moeilijker ging worden. Vandaar dat er een verplaatsing werd gedaan vanuit Velp naar de Pleyroute. Elke shift mochten er 4 mensen mee en dit was redelijk vechten. De rest van de groep bleef dan ook doorlopen. De laatste groep was dusdanig snel dat ze al bijna zelf bij de Pleyroute waren.

En toen was het voor mij als organisatie wachten totdat de groepen binnenkwamen. Vanuit de verte zag ik gezamenlijk met enkele ouders de eerste groep binnenkomen, enkele minuten later gevolgd door de rest van de groep. Pijnlijke en vermoeide gezichten maar vol blijdschap toen ze het Lidogebouw zagen. Hierna restte voor mij de eer om het fluitkoord uit te reiken aan de groepen. Het was een erg gaaf gezicht om te zien hoe ver de gehele groep was gegaan om voor het fluitkoord in aanmerking te komen en hoe ze gezamenlijk de tocht hebben volbracht.

Het waren heel pittige 24 uren maar ze zijn er gezamenlijk doorheen gekomen. Nu mocht ik aan bijna iedereen het felbegeerde fluitkoord overhandigen. Ze hebben het ook allemaal verdiend!

Hieronder staan de deelnemers en of ze het hebben gehaald!

Bart Fluitkoord niet gehaald
Bas Fluitkoord gehaald
Dorien Fluitkoord gehaald
Iris Fluitkoord gehaald
Lydia Fluitkoord gehaald
Mirjam Fluitkoord niet gehaald
Nick Fluitkoord gehaald
Remy Fluitkoord gehaald
Sandrike Fluitkoord gehaald
Silencio Fluitkoord gehaald
Suwelo Fluitkoord gehaald
Tamara Fluitkoord gehaald
Thom Herkansing binnen 2 weken
Ties Fluitkoord gehaald
Timo Fluitkoord gehaald
Tommy Fluitkoord gehaald

Van de deelnemers

Al weken van tevoren heb ik mezelf mentaal voorbereid, om toch nog iets kans te maken op dat beruchte fluitkoord. Er gingen al veel verhalen de ronde over het lopen met backpack en de lange afstanden die we moesten afleggen, want ik wist zeker dat Bob het zeker niet makkelijk zou maken. Nog nooit eerder had ik met een backpack gelopen en met een afstand langer dan 20 km daar zijn mijn voeten ook niet zo blij mee. De hike zou in totaal 24 uur duren.

Ondanks alle zenuwen, heb ik de nacht voor het fluitkoord best goed geslapen. Tegen de middag heb ik mijn backpack ingepakt met alleen het broodnodige. Ik pakte de weegschaal erbij, maarliefst 12 kilo!

Met goede moed vertrok ik naar Lido en trof hier de rest van mijn groepje aan, groepje 1. In mijn groepje zaten verschillende mede-explo’s, pivo’s en Lydia. Wij kregen als eerste alle benodigdheden om de route te lopen en konden om 19:00 vertrekken.  Door auto’s werden we gedropt in de buurt van Terlet. In het begin waren we even bezig om alle raadsels om te zetten naar coördinaten, maar daarna zijn we snel aan de wandel gegaan.

De backpack viel me vies tegen, het is een enorme belasting op je schouders, heupen en voeten. Na enige tijd begon ik er toch een beetje aan te wennen. Binnen onze groep was het erg gezellig, er werd veel gepraat en heel veel liederen gezongen. Af en toe werd er ook pauze gehouden. Helaas moesten we al na enkele uren afscheid nemen van 2 teamgenoten, maar dit mocht onze pret niet bederven.

Kort daarna hadden we een eerste post met een onmogelijke quiz. Als we de quiz goed genoeg deden, hoefden we ons onderkomen niet zelf op te bouwen. Natuurlijk hadden we de quiz niet voltooid, maar een zeiltje spannen kunnen we zelf ook wel.

Met opgeheven hoofd liepen we weer verder, om de rest van de route af te maken. Diep in de nacht kwamen we aan op het terrein waar we verbleven, het labelterrein. Eenmaal aangekomen spanden we een zeiltje en maakten onze slaapplaatsen gereed. Er stond koffie en thee klaar en de knakworsten werden voor ons opgewarmd. Ik was zo moe, daarom heb ik dit overgeslagen en ben ik direct in mijn slaapzak gekropen. Na 4 uur brakke slaap, werden we heerlijk gewekt. Met pijnlijke spieren stonden we op en vliegensvlug hadden we alles opgeruimd *kuch*. Na het ontbijt mochten we de opnieuw een lange route lopen en moesten we het tot 19:00 volhouden.

Het begin van de hike liep niet echt soepel, we waren verkeerd gelopen. Hierdoor hadden we 6 km voor niets gelopen. Na een lange omweg kwam ik toch met zere voeten op de eerste post aan. Hier gingen we even wat rusten en drinken. Ik wist wel dat ik nog heel lang duurde voordat de klok 7 uur zou slaan.

We vervolgden onze weg weer, door het prachtige Veluwse landschap. De volgende post zou bij de brandtoren zijn. Ik kan je vertellen, die toren was echt brandend ver van ons vandaan. Nadat we veel calorievolle goederen naar binnen hadden gewerkt en enkele pauzes hadden gehouden, waren we eindelijk bij deze toren aangekomen. Op dit moment konden een paar mensen niet meer verder, die genoten even later van de zachte stoelen in de auto. Ikzelf was ook behoorlijk kapot, maar ik was al zo ver gekomen dat ik niet meer op wilde geven. Bij de brandtoren hadden we wat tijd om te rusten, maar we moesten ook gauw weer vertrekken, aangezien we 7 uur op de blokhut moesten zijn.

De sfeer was niet zo best meer in mijn hoofd. Het enige waar ik nog aan kon denken was de pijn in mijn voeten, vorming van de blaren en het schuren van mijn onderbroek. Vele kilometers later begon de organisatie in te zien dat we die 7 uur nooit zouden halen. Daarom werden we een stukje verplaatst. De groep werd voor de Pleijweg neergezet, hier konden we onze weg vervolgen naar de Lido blokhut. Met de auto ben je er zo overheen, maar lopend was deze brug eindeloos. Dit stuk vond ik het zwaarst van de hele route, met regen en wind de Pleijweg trotseren. Na de brug hadden we nog een stuk dijk voor de boeg, maar gelukkig was de blokhut alweer in zicht.

We werden warm ontvangen op de Lido blokhut en ik was echt helemaal kapot. Ik ben erg trots dat ik het heb gehaald, samen met de rest van de groep. In 24 uur hebben we in totaal 35-40 km afgelegd, dat vind ik een geweldige prestatie. Ook al was het even doorbijten, het was wel een geweldige ervaring.

Eenmaal thuis aangekomen ben ik gelijk in bad gesprongen en na 2 dagen revalideren, kan ik weer ‘normaal’ lopen.

Over Tommy

Hallo daar! Ik ben de beheerder van de website! :D Af en toe zal ik stukjes plaatsen over activiteiten en programma's van Pivo, de speltak waar ik op dit moment bij zit! Daarnaast zal ik ook algemene groepsdingen plaatsen en de rest van de website bijhouden. Als je ook iets leuks hebt voor de website, laat me dit dan weten!
Dit bericht is geplaatst in Activiteiten en getagd, , . Bookmark de permalink.

Zoek op de site!

Volg onze Tweets!